نیسان سانی (۲۰۱۱-۲۰۱۸)

طراحی ظاهری

نیسان سانی N17 از طراحی بیرونی ساده و منحنی‌شکل بهره می‌برد که سن بالای پلتفرم آن را آشکار می‌سازد. بدنهٔ خودرو فرم نسبتاً تخم‌مرغی دارد و استفاده از خطوط نرم در نمای آن، تفاوت زیادی با زبان طراحی جدید نیسان (که شامل خطوط تیز و اسپرت است) ایجاد کرده است. نمای جلوی سانی در نسخه اولیه، شامل چراغ‌های بزرگ کشیده و جلوپنجره‌ای با قاب کرومی ساده بود که چهره‌ای بدون هیجان به خودرو می‌داد. با این حال، در سال ۲۰۱۴ نیسان یک فیس‌لیفت برای سانی ارائه کرد که چراغ‌ها و جلوپنجره جدیدی را شامل می‌شد و کمی ظاهر خودرو را به‌روز کرد. در این فیس‌لیفت جلوپنجره حالتی مدرن‌تر (با کروم بیشتر) یافت و چراغ‌های جلو نیز به‌روز شدند؛ هرچند در قسمت عقب خودرو تغییر قابل‌توجهی صورت نگرفت و طراحی قدیمی ۲۰۱۰ همچنان حفظ شد. در سال ۲۰۱۶ نیز سانی یک به‌روزرسانی جزئی را تجربه کرد که جزئیات کرومی و تزئینی بیشتری به بدنه افزود. با این تغییرات جزئی، فرم کلی خودرو کماکان ساده و محافظه‌کار باقی ماند و در مقایسه با سدان‌های مدرن‌تر، قدیمی بودن طراحی آن به چشم می‌آید. با در نظر گرفتن ابعاد بدنه، نیسان سانی خودرویی نسبتاً جمع‌وجور اما جادار محسوب می‌شود. طول آن حدود ۴۴۲۵ میلی‌متر، عرض ۱۶۹۵ میلی‌متر و ارتفاع ۱۵۰۰ میلی‌متر بوده و فاصله محوری ۲۶۰۰ میلی‌متر دارد. چنین ابعادی در کنار طراحی بدنهٔ ساده، باعث شده سانی ظاهری بی‌آلایش داشته باشد که شاید هیجان‌انگیز نباشد اما برای یک خودروی خانوادگی اقتصادی قابل قبول است. به طور کلی، مهم‌ترین نقطه‌ضعف طراحی بیرونی سانی N17 قدیمی بودن آن است؛ موضوعی که با توجه به طراحی این خودرو در حدود بیش از یک‌دهه پیش قابل توجیه است.

امکانات کابین و کیفیت داخلی

فضای داخلی نیسان سانی N17 بازتابی از ماهیت اقتصادی آن است. داشبورد و تریم داخلی طراحی ساده و قدیمی دارند و در مقایسه با خودروهای امروزی بسیار محافظه‌کارانه به نظر می‌رسند. متریال به‌کاررفته در کابین عمدتاً از پلاستیک سخت و پارچه تشکیل شده که کیفیت متوسطی دارد، هرچند نسبت به برخی خودروهای داخلی ایران وضعیت بهتری ارائه می‌دهد. در نسخه‌های پایهٔ سانی امکانات پیشرفته‌ای مشاهده نمی‌شود و تنها تجهیزات ضروری فراهم شده است. برای مثال، تیپ پایه واردشده به ایران دارای سیستم تهویه مطبوع دستی، شیشه‌های برقی جلو و عقب، آینه‌های جانبی برقی، نمایشگر مرکزی ۶ اینچی لمسی با پورت USB و بلوتوث، سیستم صوتی (معمولاً با ۴ بلندگو) و سنسور پارک عقب و دوربین دید عقب است. در این تیپ خبری از آپشن‌هایی مثل کروز کنترل، صندلی برقی راننده یا سانروف نیست. همچنین صفحه نمایش لمسی هرچند اندازهٔ کوچکی دارد (حدود ۶ اینچ)، نقش تنها بخش نسبتاً مدرن کابین را ایفا می‌کند؛ چرا که در سایر قسمت‌ها اثری از تکنولوژی‌های جدید دیده نمی‌شود. تریم‌های بالاتر سانی (در بازارهای جهانی) امکانات بیشتری ارائه می‌دادند. برای نمونه در برخی کشورها تیپ‌های بالاتر مجهز به سیستم تهویهٔ مطبوع اتوماتیک، کروز کنترل، رینگ‌های آلومینیومی، فرمان با روکش چرم، چراغ‌های مه‌شکن و تودوزی ارتقایافته بودند. با این حال، وجه مشترک همه تیپ‌های سانی N17 سادگی و کم‌آپشن بودن نسبی در برابر رقبا است. به طور کلی کابین نیسان سانی جادار و کاربردی طراحی شده است اما از نظر امکانات رفاهی، در حدminimumهای کلاس خود ظاهر می‌شود. باید افزود که فضای داخلی این خودرو به شکل مثبتی غافلگیرکننده است؛ فاصلهٔ محوری ۲۶۰۰ میلی‌متری آن سبب شده خصوصاً فضای پای سرنشینان عقب کاملاً مناسب بزرگسالان باشد. علاوه بر این، صندوق عقب با ظرفیت حدود ۴۹۰ لیتر فضای کافی برای اسباب سفر یک خانوادهٔ پنج‌نفره فراهم می‌کند. بنابراین هرچند محیط کابین از نظر طراحی و تکنولوژی مدرن نیست، راحتی و جاداری لازم را برای استفاده‌های روزمره در اختیار می‌گذارد.

مشخصات فنی و سیستم ایمنی

نیسان سانی نسل N17 از نظر فنی خودرویی ساده ولی قابل اعتماد است. پیشرانهٔ این مدل یک موتور ۴ سیلندر خطی ۱٫۵ لیتری تنفس طبیعی (کد HR15DE) است که توان خروجی حداکثر ۱۰۸ اسب‌بخار و گشتاور ۱۳۴ نیوتن‌متر تولید می‌کند. این نیرو از طریق یک گیربکس ۴ سرعتهٔ خودکار به چرخ‌های جلو منتقل می‌شود. جعبه‌دندهٔ یادشده دارای حالت اُوردرایو نیز هست که با کاهش دور موتور در سرعت‌های بالا، به بهبود مصرف سوخت کمک می‌کند. شتاب‌گیری سانی با این پیشرانه چندان چشمگیر نیست؛ طبق آزمون‌ها حدود ۱۳ ثانیه طول می‌کشد تا از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر برسعت برسد و نهایت سرعت آن حدود ۱۶۵ تا ۱۷۰ کیلومتر برسعت است. مصرف سوخت ترکیبی این خودرو در حالت استاندارد در محدودهٔ ۶٫۵ تا ۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر گزارش شده که برای یک سدان شهری رقمی اقتصادی محسوب می‌شود. لازم به ذکر است که در برخی بازارهای جهانی، سانی N17 با گیربکس ۵ سرعتهٔ دستی یا جعبه‌دندهٔ CVT نیز عرضه شده است. حتی یک گزینهٔ موتور دیزل ۱٫۵ لیتری نیز در کشورهایی مانند هند وجود داشت که مصرف سوخت کمتری ارائه می‌داد. با این حال تمرکز ما بر نسخهٔ بنزینی ۱٫۵ لیتری رایج در بازار ایران است. در بخش سیستم تعلیق، نیسان سانی در محور جلو از تعلیق مستقل مک‌فرسون و در محور عقب از سیستم نیمه‌مستقل تیر پیچشی (اکسل ثابت) بهره می‌برد. این تنظیم تعلیق بیشتر روی راحتی سواری تأکید دارد تا هندلینگ اسپرت؛ امری که در ادامه بخش هندلینگ به آن خواهیم پرداخت. ترمزهای سانی در جلو دیسکی خنک‌شونده و در عقب کاسه‌ای هستند. هرچند وجود ترمز کاسه‌ای عقب ممکن است قدیمی به‌نظر برسد، اما با توجه به وزن نسبتاً کم (حدود ۱۰۷۰ کیلوگرم) و قدرت متوسط خودرو، همین ترکیب از پس توقف آن برمی‌آید. مجموعه ترمزها مجهز به سیستم ضدقفل (ABS) به همراه توزیع الکترونیکی نیروی ترمز (EBD) و ترمز کمکی (BA) است که ایمنی ترمزگیری را افزایش می‌دهند. از نظر ایمنی غیرفعال، در اکثر تیپ‌های این نسل تنها ۲ کیسهٔ هوا (راننده و سرنشین جلو) ارائه شده است. این میزان ایربگ در مقایسه با برخی رقبا محدود است، اما در زمان عرضهٔ این خودرو در بازارهای هدف خود (کشورهای در حال توسعه) یک استاندارد حداقلی محسوب می‌شد. از منظر ایمنی فعال، خوشبختانه سانی N17 به سیستم کنترل پایداری الکترونیک (ESP/ESC) مجهز شده که در پیچ‌ها و مانورها به پایداری خودرو کمک می‌کند. همچنین نسخه‌های جدیدتر آن دارای سنسور دنده عقب و دوربین عقب فابریک هستند که ایمنی و سهولت پارک را بهبود می‌بخشند. برخی مدل‌ها (بسته به تیپ و بازار) به سیستم کمکی شروع حرکت در سربالایی (HSA) نیز مجهز شده‌اند که از عقب رفتن خودرو در شیب‌ها جلوگیری می‌کند. هرچند این آپشن ممکن است در همهٔ نسخه‌های وارداتی موجود نباشد. در مجموع، نیسان سانی N17 در بحث ایمنی، حداقل‌های لازم را ارائه می‌دهد ولی از تکنولوژی‌های پیشرفتهٔ امروزی مانند سامانه‌های هشدار تصادف، کروز کنترل تطبیقی یا کیسه‌های هوای جانبی و پرده‌ای بی‌بهره است؛ موضوعی که البته با توجه به کلاس قیمتی و سال طراحی خودرو قابل انتظار است.

هندلینگ و تجربهٔ رانندگی

نیسان سانی N17 ذاتاً خودرویی اقتصادی برای استفادهٔ شهری و خانوادگی است و این موضوع در تجربهٔ رانندگی آن نیز محسوس است. سواری خودرو نرم و راحت ارزیابی می‌شود؛ سیستم تعلیق نسبتاً نرم آن ناهمواری‌های جاده را جذب می‌کند و راحتی مناسبی برای سرنشینان به همراه دارد. این نرمی تعلیق گرچه راحتی را افزایش می‌دهد، اما در عوض به معنی هندلینگ کاملاً تیز و اسپرت نیست. در پیچ‌ها و تغییر مسیرهای سریع، سانی کمی متمایل به کم‌فرمانی است و نباید انتظار پایداری یک خودروی اسپرت را از آن داشت. با این وجود، بررسی‌ها نشان می‌دهد که پایداری و فرمان‌پذیری سانی حداقل از بسیاری از خودروهای هم‌ردهٔ اقتصادی خود بهتر و اطمینان‌بخش‌تر است. فرمان این خودرو از نوع برقی حساس به سرعت است که در سرعت‌های پایین نرم و سبک بوده و رانندگی و پارک کردن را آسان می‌کند، و در سرعت‌های بالاتر کمی سفت‌تر می‌شود تا کنترل بهتری به راننده بدهد. این ویژگی‌ها باعث می‌شود سانی در ترافیک شهری خودرویی چالاک و خوش‌دست باشد و راننده احساس تسلط مناسبی بر ابعاد خودرو داشته باشد. یکی دیگر از نقاط قوت سانی، دید راننده است؛ به واسطهٔ طراحی نسبتا ساده بدنه و ارتفاع نسبتاً زیاد سقف، میدان دید خوبی برای راننده فراهم شده و نقطهٔ کور زیادی وجود ندارد. موقعیت نشستن نیز راحت و نسبتا بلند است که به سبک خودروهای اقتصادی آسیایی، حس تسلط بیشتری را القا می‌کند. در خصوص صدای موتور و کابین، باید گفت که عایق‌بندی سانی در حد متوسط است. موتور ۱٫۵ لیتری آن در دورهای پایین نسبتاً بی‌صدا عمل می‌کند، اما با فشار بیشتر و بالا رفتن دور موتور، صدای آن به داخل کابین نفوذ می‌کند. صدای باد و جاده در سرعت‌های بزرگراهی هم تا حدودی شنیده می‌شود که البته برای خودرویی در این کلاس غیرطبیعی نیست. در مجموع، تجربه رانندگی نیسان سانی N17 را می‌توان آسان و بی‌دردسر توصیف کرد. کلاچ نرم (در نسخه‌های دنده‌ای) و گیربکس اتوماتیک ۴ سرعته با تعویض دنده‌های روان، رانندگی را برای طی مسافت‌های طولانی خسته‌کننده نمی‌کند. سانی خودرویی ایده‌آل برای مصارف روزمره شهری است که در بزرگراه نیز عملکرد قابل قبولی دارد، هرچند در شیب‌ها و سبقت‌ها باید واقع‌بین بود و انتظار چالاکی یک خودروی قوی‌تر را نداشت. در نهایت، هندلینگ متعارف، سواری راحت و ابعاد جمع‌وجور، از سانی یک خودروی آسان‌ران و مناسب برای رانندگان کم‌تجربه یا مصارف خانوادگی ساخته است.

مقایسه با رقبا در بازار ایران

در بازار ایران، نیسان سانی N17 در ردهٔ سدان‌های کوچک اقتصادی قرار می‌گیرد و رقبای متعددی (اعم از وارداتی و داخلی) در این کلاس دارد. از جمله مهم‌ترین رقبا می‌توان به تویوتا یاریس صندوقدار، هیوندای اکسنت، کیا ریو و پژو ۳۰۱ اشاره کرد. هر یک از این خودروها نقاط قوت و ضعف خاص خود را نسبت به سانی دارند که در ادامه به‌صورت خلاصه بررسی می‌کنیم:

• تویوتا یاریس: یاریس سدان (مدل‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸) یک خودروی ژاپنی هم‌کلاس سانی است که به موتور ۱٫۵ لیتری با قدرت حدود ۱۰۷ اسب‌بخار و گیربکس ۴ سرعته اتوماتیک مجهز است. مزیت اصلی یاریس، کیفیت ساخت بالا و اعتمادپذیری مشهور تویوتا است که خیال مالک را از بابت خرابی‌های احتمالی راحت می‌کند. مصرف سوخت یاریس نیز بسیار اقتصادی و نزدیک به سانی بوده و در محدوده ۶ تا ۷ لیتر در صد کیلومتر است. با این حال، فضای کابین یاریس به خصوص در ردیف عقب کوچک‌تر از سانی است و صندوق عقب کوچکتری هم دارد. یاریس از نظر امکانات رفاهی هم در تریم‌های پایه بسیار ساده است (دو کیسه هوا، شیشه‌های برقی، تهویه دستی) و در تریم‌های بالاتر امکاناتی مثل مانیتور لمسی، دوربین عقب و کروز کنترل به آن اضافه می‌شود. در مجموع، تویوتا یاریس رقیبی است که در بخش دوام فنی و برند معتبر برتری دارد، اما از لحاظ جاداری و بعضاً قیمت، ممکن است در ایران در سطحی بالاتر از سانی قرار گیرد.

• هیوندای اکسنت: اکسنت به عنوان سدان کامپکت کره‌ای، در نسل‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ در ایران حضور داشت (اکثرأ به صورت وارداتی یا مونتاژی محدود). هیوندای اکسنت یک موتور ۱٫۶ لیتری قدرتمندتر (حدود ۱۲۲ اسب‌بخار) و گیربکس ۴ یا ۶ سرعتهٔ اتوماتیک (بسته به سال ساخت) دارد که شتاب و عملکرد بهتری نسبت به سانی به آن می‌دهد. همچنین از نظر طراحی ظاهری و داخلی، اکسنت مدرن‌تر و جوان‌پسندتر است. امکانات رفاهی اکسنت در مدل‌های فول نسبتا غنی‌تر است (مانند ورود بدون کلید، استارت دکمه‌ای، تهویه خودکار، صندلی‌های چرمی و ۶ ایربگ در برخی نسخه‌ها). با این حال، هزینه‌های نگهداری اکسنت کمی بالاتر بوده و قطعات گران‌تری نسبت به سانی دارد. فضای داخلی اکسنت نیز کمی محدودتر از سانی برآورد می‌شود و به اندازهٔ سانی جادار نیست. به طور کلی، اکسنت رقیبی است که عملکرد فنی قوی‌تر و آپشن‌های بیشتری ارائه می‌دهد اما در مقابل، مصرف سوخت کمی بالاتر و قیمت گران‌تری (نسبت به تجهیزات) در بازار ایران داشته است.

• کیا ریو: خودروی کیا ریو در نسل‌های مختلفی به ایران آمده است؛ نسل قدیم آن توسط سایپا مونتاژ می‌شد و نسل جدیدتر (۲۰۱۵ به بعد) به صورت وارداتی در تعداد محدود موجود است. ریو جدید از نظر کلاس و مشخصات فنی بسیار نزدیک به هیوندای اکسنت است (موتور ۱٫۴ یا ۱٫۶ لیتری بسته به مدل، قدرت حدود ۱۰۷ تا ۱۲۳ اسب‌بخار). مزیت اصلی کیا ریو، طراحی جذاب‌تر و تعلیق کمی اسپرت‌تر نسبت به سانی است که هندلینگ چابک‌تری برای آن فراهم می‌کند. امکانات رفاهی و ایمنی ریو نیز مشابه اکسنت، در نسخه‌های فول شامل آیتم‌هایی چون ۴ تا ۶ کیسه هوا، فرمان کمکی برقی، سیستم چندرسانه‌ای پیشرفته و غیره است. نقاط ضعف ریو در مقایسه با سانی را می‌توان فضای عقب نسبتا تنگ‌تر و قیمت قطعات بالاتر دانست. همچنین سابقهٔ حضور محدودتر نسل‌های جدید ریو در ایران به معنی کمبود در بازار دست‌دوم و خدمات پس از فروش ضعیف‌تر نسبت به سانی (که توسط نمایندگی رسمی نیسان پشتیبانی می‌شود) است. در مجموع، کیا ریو گزینه‌ای اسپرت‌تر و مجهزتر است، ولی از لحاظ اقتصادی بودن و کاربرد خانوادگی سانی برتری خود را حفظ می‌کند.

• پژو ۳۰۱: پژو ۳۰۱ یک سدان اقتصادی ساخت پژو فرانسه است که هم‌ردهٔ سانی قرار می‌گیرد. این خودرو به پیشرانه ۱٫۶ لیتری با قدرت حدود ۱۱۵ اسب‌بخار و گیربکس ۶ سرعتهٔ اتوماتیک مجهز است. ۳۰۱ در بازار ایران حضور گسترده‌ای نداشت؛ تنها تعداد محدودی وارد شد و سپس پروژهٔ مونتاژ آن در ایران خودرو (با نام پژو ۳۰۱ یا بعدها نسخه داخلی‌شده با نام تارا) به دلیل تحریم‌ها ناتمام ماند. از این رو مقایسهٔ مستقیم در میدان عمل کمتر رخ داده است. اما به طور کلی پژو ۳۰۱ از نظر فضای داخلی و ابعاد شباهت زیادی به سانی دارد و صندوق عقبی حدود ۵۰۶ لیتر (نزدیک به سانی) ارائه می‌دهد. در زمینهٔ امکانات، ۳۰۱ در نسخه فول خود از ۴ کیسه هوا (جلو و جانبی)، سیستم تهویه اتوماتیک، کروز کنترل، و سیستم کنترل پایداری بهره می‌برد که کمی فراتر از تجهیزات پایهٔ سانی است. همچنین هندلینگ ۳۰۱ به دلیل تنظیم تعلیق اروپایی، اندکی اسپرت‌تر و پایداری آن در سرعت‌های بالا بهتر ارزیابی می‌شود. در مقابل، هزینه نگهداری و تأمین قطعات ۳۰۱ (و تارا) در ایران می‌تواند چالش‌برانگیز باشد و بازار دست‌دوم محدودی برای آن وجود دارد. به طور خلاصه، پژو ۳۰۱ رقیبی است که در بحث ایمنی و امکانات اندکی جلوتر از سانی قرار می‌گیرد اما از نظر اعتمادی و اقتصادی بودن هنوز سانی را باید خودرویی کم‌دردسرتر و آزموده‌شده‌تر دانست.

به طور کلی در قیاس با رقبا، نیسان سانی N17 بزرگ‌ترین برگ برنده‌اش اقتصادی بودن در نگه‌داری، مصرف سوخت کم و فضای جادار کابین است. در حالی که برخی رقبا از لحاظ طراحی مدرن‌تر یا قدرت موتور قوی‌تر ظاهر می‌شوند، سانی توانسته با ارائهٔ کیفیت ساخت مناسب نیسان و حداقل‌های ضروری یک خودروی خانوادگی، جایگاه خود را به عنوان گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه تثبیت کند. هر خریدار بسته به اولویت‌های خود (از قبیل بودجه، امکانات، برند و …) می‌تواند انتخاب متفاوتی داشته باشد، اما اگر اولویت با دوام فنی و هزینهٔ کمتر باشد، سانی گزینه‌ای قابل تأمل در برابر رقبا خواهد بود.

قیمت جهانی و بازار ایران

نیسان سانی همواره به عنوان یکی از ارزان‌ترین سدان‌های کلاس خود در بازار جهانی مطرح بوده است. قیمت این خودرو در زمان عرضه نسبت به رقبا پایین‌تر نگه داشته شد تا مزیت اقتصادی آن حفظ شود. برای نمونه، در بازار ایالات متحده (که سانی با نام نیسان ورسا عرضه می‌شود) مدل ۲۰۱۷ این خودرو با قیمت پایه حدود ۱۱٬۹۰۰ دلار (بدون هزینه‌های حمل) به فروش می‌رسید و گران‌ترین تیپ آن قیمتی در حدود ۱۷٬۱۴۰ دلار داشت. این بازهٔ قیمتی، سانی/ورسا را در سال‌های میانی دهه ۲۰۱۰ به ارزان‌ترین خودروی صفرکیلومتر در آمریکا تبدیل کرده بود. در بازارهای آسیایی مانند هند و چین نیز قیمت سانی بسیار رقابتی بود. به عنوان مثال، نیسان سانی فیس‌لیفت ۲۰۱۷ در هند با قیمتی بین حدود ۷٫۵ تا ۹٫۸ لک روپیه (معادل تقریباً ۱۰ تا ۱۳ هزار دلار) عرضه شد. البته باید توجه داشت که امکانات و تیپ‌های ارائه‌شده در این بازارها ممکن است متفاوت باشند؛ تیپ پایه با حداقل آپشن و حتی بدون تجهیزاتی مانند رینگ آلومینیومی یا سیستم صوتی پیشرفته عرضه می‌شد تا قیمت کاهش یابد. در مقابل، تیپ‌های فول‌آپشن (معمولاً با نام‌هایی مثل SL یا VX) کامل‌تر بوده و قیمتی نزدیک به سقف بازه فوق داشتند. این تیپ‌های بالاتر مجهز به تجهیزاتی نظیر روکش چرمی صندلی‌ها، سیستم ناوبری و نمایشگر بزرگ‌تر، چراغ‌های مه‌شکن، رینگ اسپرت و برخی تزئینات کرومی اضافی بودند که سانی را یک پله لوکس‌تر می‌کردند. در مورد بازار ایران، نکته قابل توجه این است که نیسان سانی N17 در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ به صورت رسمی در ایران عرضه نشده بود. تنها در اوایل دهه ۱۳۹۰ شمسی صحبت‌هایی از مونتاژ مدل آلmera توسط پارس‌خودرو بود که به سرانجام نرسید. از این رو، تا پیش از آزادسازی مجدد واردات (اواخر ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲)، این خودرو در بازار کشور حضور نداشت. اما با آغاز واردات اخیر، شرکت جهان نوین آریا به عنوان نماینده نیسان، مدل ۲۰۲۳ همین نسل قدیمی سانی را وارد بازار کرده است. هرچند مدل ۲۰۲۳ از لحاظ ظاهری فیس‌لیفت مختصری داشته، اما در باطن همان نسل N17 است. این خودرو به دلیل قیمت پایین جهانی، تبدیل به یکی از ارزان‌ترین گزینه‌های صفرکیلومتر وارداتی در ایران شده است. بر اساس گزارش‌ها، نخستین سری نیسان سانی‌های وارداتی (مدل ۲۰۲۳) در نمایندگی با قیمتی حدود ۱٫۳ میلیارد تومان و در بازار آزاد تا حدود ۱٫۵ میلیارد تومان معامله شدند. این قیمت که برای سال ۱۴۰۳ ذکر شده، سانی را هم‌رده یا حتی اندکی پایین‌تر از سدان‌های مونتاژ داخل نظیر تارا اتوماتیک و شاهین پلاس قرار می‌دهد. البته باید توجه داشت که قیمت یادشده متاثر از نرخ ارز و تعرفه‌های واردات است و به مراتب بالاتر از قیمت جهانی خام خودرو می‌باشد (برای مقایسه، ۱۷٬۰۰۰ دلار معادل حدود ۱٫۳ میلیارد تومان با ارز آزاد سال ۱۴۰۳ بوده است). با این حال، از آنجا که سانی وارداتی صفرکیلومتر دارای گارانتی رسمی و برند نیسان است، برخی خریداران ایرانی آن را به گزینه‌های کارکرده یا محصولات چینی ترجیح داده‌اند. در جمع‌بندی بخش قیمت، می‌توان گفت نیسان سانی N17 ارزش خرید بالایی در بازار جهانی به عنوان یک خودروی اقتصادی داشته است و همین ویژگی را کمابیش در بازار ایران نیز حفظ خواهد کرد. هرچند قیمت نهایی آن در ایران به علت هزینه‌های واردات بسیار بیشتر از قیمت‌های جهانی‌ است، اما در مقایسه با سایر وارداتی‌ها، سانی یکی از مقرون‌به‌صرفه‌ترین گزینه‌ها به شمار می‌رود. ترکیب هزینه اولیه مناسب (نسبت به بازار)، مصرف سوخت کم و استهلاک پایین موجب شده است که این خودرو بتواند جای خود را در بین مشتریان علاقه‌مند به خودروهای اقتصادی باز کند. برای کاربری که به دنبال یک سدان جمع‌وجور کم‌خرج با نشان نیسان است، سانی N17 (حتی با وجود طراحی قدیمی) گزینه‌ای است که باید مدنظر قرار گیرد.

گالری تصاویر